December 10, 2022
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร
 
หน้าฝน
 
มันมากับความเหงาทุกทีสินะ
 
คนเดิมๆ ก็คุยกันทุกวัน
 
แทบไม่ได้เจอกัน
 
เพราะเธอก็มีงานเยอะ
 
ฉันเข้าใจ
 
และรู้ดีว่า
 
ที่ผ่านมานั้น
 
ฉันทำตัวเป็นเด็ก
 
ไม่เป็นผู้ใหญ่
 
คิดเล็กคิดน้อย
 
เค้าว่า
 
กาลเวลา
 
มันทำให้เราโตขึ้น
 
หลายๆอย่าง มันสอนให้เราแกร่งขึ้น
 
และรู้ดีว่า เมื่อเราห่างกัน
 
หัวใจของเรา ต้องการอะไร
 
อยู่อย่างเหงาๆ
 
มันจะรู้
 
ว่าคนที่เราคิดถึง ยามฝนตก คือใคร
 
คนที่เรานึกถึง ยามเลิกงาน ยามเข้านอน
 
คือใคร
 
เธอคนนั้น . . .
 
คนที่เราเคยบอกไว้ว่า
 
ไม่ว่ายังไง เราก็ยัง และเป็นห่วงเธอเสมอ
 
และเธอเอง ก็รับรู้ ว่าฉันรู้สึกยังไง
 
ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว
 
อย่าใกล้กันเลยหากทำให้เธอต้องเจ็บ ต้องทุกข์
 
ขอเป็นคนที่รัก และห่วงเธอที่สุด และเธอก็รับรู้ ถึงความห่วงใยของฉัน
 
แค่นั้นพอ
 
คนๆนี้ ที่ฉันรัก และเป็นห่วงที่สุด
 
ขอดูแลกันแบบผู้ใหญ่
 
ไม่ใช่ตัวติดกันเหมือนเด็กๆ อย่างแต่ก่อน
 
แค่นี้ก็เห็นเธอมีความสุข
 
ก็พอใจแล้ว ยิ้มแฉ่ง
 
 

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • Always Active

Save